Edukatura

Przyszłe rzeczypospolite, młodzieży chowanie, jakoś tak to szło. Ale dokąd szło – już nie bardzo wiadomo. Chyba żeby chodziło o chowanie młodzieży przed szkołą i nauczycielami. Gdyż ukrywać i chronić ją trzeba, kiedy różne siły co chwila gaszą kaganek oświaty, by w jego miejsce zapalać świece z własnych ołtarzy. Albo i pochodnie. Teraz cała nadzieja w sztucznej inteligencji. Nieważne, że ona sztuczna – ważne, że zdrowa będzie. Bez śladów ukąszeń ideolo, bez dziobów po ospie polityki. Na pierwszej lekcji jeszcze nudny belfer od etyki, ale już na drugiej chatbot od historii, po przerwie chatbot od teraźniejszości. Zero hipokryzji, żadnych truizmów – to dopiero będzie HiT. Skończy się żerowanie drapieżnych pedagogów na dziecięcej niewinności. Teachers leave them kids alone!

Amerykanie – wiadomo: pierwsi w pracy, pierwsi w nauce. Od nich idzie przykład, z tym że nie tylko z Ligi Bluszczowej. W Orlando licealiści dostali zadanie domowe. Ostatni dzień twojego życia, napisz swój nekrolog. Profesor twierdzi, że próbował mentalnie oswoić uczniów z rzeczywistością, w której masowo i przypadkowo giną ludzie zabijani z łatwo dostępnej broni, także w szkołach. Został zwolniony za zadanie niestosownego zadania. W Wirginii nauczycielka z podstawówki domaga się od szkoły ogromnego odszkodowania. Postrzelił ją sześcioletni uczeń. Kuratorium rozważa zainstalowanie wykrywaczy metalu albo zakup przeźroczystych tornistrów. Mogłoby też przystosować do warunków szkolnych dewizę Donalda Trumpa, czyli przyjąć, że najlepszym sposobem na złego ucznia z karabinem AR-15 jest wzorowy uczeń z bronią większego kalibru. Ufundowaną przez kuratorium.

Ciało pegagogiczne ze szkoły w Tallahassee na wniosek pewnej części ciała rodzicielskiego nakłoniło do odejścia panią od plastyki. Podczas lekcji o Renesansie pokazała ona bowiem fotografie dzieł Michała Anioła, przedstawiających Adama oraz Dawida. Postacie może i biblijne, ale męskie i nagie. Pornografia jak nic. Posadę straciła również nauczycielka angielskiego z college’u w Karolinie Północnej, wielbicielka Szekspira. Ponieważ nie udawało jej się przebić z całym wykładem przez gwar klasy, rozgadanym uczniom na resztę lekcji pozaklejała usta plastrem. I reszta była milczeniem.

Na Starym Kontynencie to nie do pomyślenia, tutaj obowiązuje edukacja europejska. Tytuł wciąż się broni; treść  prosi się o update. W swojej pierwszej powieści Romain Gary dość naiwnie wyobrażał sobie chłopięcą walkę z najeźdźcą na Wschodzie Europy. Dziś w regionie powstaje nowy tom o przyśpieszonym wchodzeniu w dorosłość. Pisany po ukraińsku, o ile autorzy nie zostają porwani i wcieleni do Putinjugend.

Na bezpiecznym Zachodzie wzorcem pozostaje oświata Oświeceniowa, czyli szkoła francuska.  Publiczna, pod sztandarem Republiki, pod szyldem równości. Trzeba jednak wysoko zadzierać głowę, żeby je dostrzec. Bo na wysokości wzroku i niżej widać nowe rekreacje Mikołajka: smartfonową ignorancję w parze z realną przemocą. Wiedzę – a jeszcze bardziej właściwe referencje – zapewniają prestiżowe szkoły dla wybranych. Niekoniecznie prywatne i drogie, ale elitarne jak w Anglii, która republiki nie udaje.  Za to również tam rządzący udają nauczycieli. Traktują obywateli jak dzieci, prowadzą ich na wycieczkę do brexitu, po czym nie usprawiedliwiają nieobecności w szkole. We Francji jest  jednak jeszcze gorzej: władze traktują dzieci jak dorosłych. W komiksowym pisemku dla klas młodszych prezydent wyjaśnia, że kiedy głowa państwa nie radzi sobie z kryzysem, wtedy oddaje mandat obywatelom, a oni wybierają inną głowę. Mali czytelnicy nic nie rozumieją, a jeśli nawet zrozumieli, to zapomną zanim dorosną. Zaś dorosłym prezydent tej lekcji już nie przypomina.

Albo edukacyjna dyktatura, albo karykatura edukacji. Tak czy tak: edukatura. I nie ma co zabiegać o wotum nieufności wobec ministra edukacji, bo w głosowaniu wyjdzie wotum edukacji dla ministra zaufania.